True
Nederland.TV - TV kijken via internet, de beste tv-programma's bij elkaar! Nederland.FM   Nederland.TV   Contact   Privacy & Cookies  

De Aardappeleters - Alle afleveringen
De Aardappeleters
De Aardappeleters: Roti

De lekkerste pannenkoek ter wereld eet je in het mooiste land op aarde: Surinaamse roti. Bakra-aardappeleter Joris Vermeer doorkruist Suriname op een rotte brommer en hij ziet er bos- en stadscreolen, joden, Chinezen en indianen en vooral veel, heel veel hindoestanen. Hij ontdekt hoe een Indiase pannenkoek het schopt tot nationaal Surinaams symbool. En dat heeft te maken met misschien wel de zwartste bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis. In discobusje vier ontdekt Joris Vermeer, tot zijn afgrijzen, zijn eigen, houten, Hollandse heup.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Schnitzel

Joris doet een verbijsterende ontdekking. Niemand weet het en je hoort er dus nooit iets over, maar de schnitzel is Nederlands. Net als tulpen, molens en softdrugs. Uit recent taalkundig onderzoek blijkt dat het woord schnitzel is gebaseerd op de Achterhoekse uitspraak van het woord afsnijdsel. Wiener Schnitzel is niets anders dan een marketingtruc van de Oostenrijkers. We moeten onze culinaire erfenis beter bewaken, meent Vermeer. Wiener is dood, leve de Winterswijker schnitzel.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Paella

Wil de aardappeleter Spaans doen, dan koopt ie een bakje paella. In heel Spanje eten ze, net als in Nederland, een geel rijstgerecht vol schaal- en schelpdieren. Maar in Valencia, de plek waar het vandaan komt, dáár halen ze er hun neus voor op. Niks garnaal of verdwaalde mossel. Konijn willen ze en de jager heeft het er maar druk mee. Aardappeleter Joris Vermeer gaat op jacht naar de ingrediënten van een eeuwenoud gerecht en ontdekt dat paella meer is dan een hap eten. Voorwaar, het was de redding én de ondergang van een heuse dictatuur.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Taco

Aardappeleters houden van pannenkoeken, maar meestal met een zoet beleg. De Mexicaanse pannenkoek is altijd hartig en wat je erin stopt of erop legt, bepaalt hoe het heet. Joris Vermeer gaat voor De Aardappeleters in Mexico op zoek naar de taco en hoort en passant de verschillen en overeenkomsten tussen de burrito, enchilada en taco. In Mexico verdwaalt hij tussen de sterke drank en sterke mannen en ontmoet hij in het plaatsje Tequila de allereerste Mexicaanse restauranteigenaar van Nederland.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Goulash

De aardappeleters kent maar één koe: een zwart-witte die melk geeft en kleine koetjes. In Hongarije kennen ze vooral een koe die in grote aantallen over de mythische steppen dwaalt, voortgedreven door even mythische cowboys, de Gulyás. En waar je een nationaal gerecht van kunt koken. In Hongarije praat aardappeleter Joris Vermeer met een Nederlandse schrijver die haarfijn het verschil kan uitleggen tussen goulash en goulashsoep en waarom zijn schoonfamilie op feestjes altijd op tafels danst. En hij komt erachter dat de communisten niet van koeien hielden.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Shoarma

De aardappeleter rolt uit de kroeg en wil, net voor 't slapen, reepjes varkensvlees in een broodje. Varkensvlees? Ja! Met een eindeloze hoeveelheid knoflooksaus. Wie bracht ons die geweldige smaakcombinatie? Het bleken niet de Turken, niet de Grieken, maar de joden uit Israël. Aardappeleter Joris Vermeer ontmoet een onbekende legende. De man die hier in Nederland een culinaire ontdekking deed die de wereld op zijn grondvesten deed trillen. In Israël vindt Joris een Palestijnse bakker die naar de Efteling gaat om van zijn eigen waar te snoepen. Hij slaat stijl achterover van de grootste shoarmarol die hij ooit zag. En hij ontdekt een broodje dat minstens vier heilige wetten met voeten treedt.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Sushi

Wil de aardappeleter beschaafd eten, dan doet hij dat met stokjes. Daarmee kan hij in groen pakpapier gevouwen bolletjes rijst met een stukje vis naar binnen lepelen. Heel geraffineerd! In Japan blijkt sushi niet alleen maar om verse vis te draaien. Joris Vermeer proeft van een vis die zo verrot is dat een doorgewinterde Franse kaaseter ervan gaat rillen. Hij struint over de mooiste vismarkt ter wereld en eet op stand: bij de sushichef van de Japanse premier.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Barbecue

De aardappeleter verbrandt door de supermarkt voorgemarineerd vlees boven de kooltjes van zijn grill. In de achtertuin, gehuld in schort, waant de huisvrouw, hipster of huisarts zich een oermens, een neanderthaler. Maar wij aardappeleters, wij hebben geen idee van wat dat eigenlijk is, de barbecue. Joris Vermeer reist naar Texas, het mekka voor de echte man. Daar lachen ze hem nog net niet recht in zijn gezicht uit. Barbecue? Dat doe je niet buiten, dat stinkt teveel. Amerikanen roken, binnenshuis, het vlees zoals wij de vis. Verward eindigt Joris in Mexico, waar hij de beste barbecue van zijn leven eet. In een tuin, uit een gat in de grond.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Moussaka

Als de aardappeleter even geen lasagne lust, gaat hij naar de Griek. Het iconische gerecht dat daar de menukaart siert is moussaka. Alleen, geen enkele Nederlander die dat goed uitspreekt. Aardappeleter Joris Vermeer gaat op zoek naar de liefde van een Griekse kok voor de Franse keuken en stuit op een tragedie. Aglaea Kremezi is de vrouw die de uitvinder van moussaka heeft ontdekt, maar zij haat hem meer dan dat ze van hem houdt. Bovendien is de Griekse salade niet Grieks en is feta geen kaas. Drama!



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Couscous

De aardappeleter wil minder moeite, minder geld en minder tijd besteden aan een maaltijd, vandaar: couscoussalade. Kokend water over de korrels, je roert er een fetablokje, olijf en gesneden tomaat door. Klaar is Kees. Blaadje munt! Joris Vermeer, aardappeleter van dienst, gaat naar de Marokkaanse woestijn om erachter te komen dat onze favoriete salade daar helemaal niet bestaat. Hij volgt het spoor van de kamelenkaravaan en eindigt in een kasteel van modder. Joris eet couscous zoals hij het nog nooit at en ontdekt dat de geschiedenis moet worden herschreven. Want de Italianen, die zo dik doen over pasta, hebben het gewoon gestolen van de Marokkanen.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Spaghetti bolognese

De aardappeleter geeft haar kinderen pasta met rode saus. En de student lust het ook, net als de boer, boekhouder en bejaarde. Wij aardappeleters eten spaghetti bolognese vanaf dat we tanden krijgen tot het moment dat we ze verliezen. Aardappeleter Joris Vermeer hoort dat het IJmuidense spaghetti-oproer een gehaktballenoorlog was. In Bologna gaat een kistje open waarin het enige culinaire vredesakkoord ter wereld ligt. En Joris schuift, heel voorzichtig, aan tafel met een groep geheimzinnige strijders voor een rechtvaardige verdeling van meel, water en ei. Oh ja, en in Bologna vraag je nooit, nee helemaal nooit, om spaghetti bolognese.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Babi pangang

De aardappeleter kijkt op zondag, met het bord op schoot, naar Studio Sport. En wat ligt er op dat bord: babi pangang. Volksstammen zijn ermee opgegroeid. Aardappeleter Joris Vermeer zoekt gehucht, stad en land af naar de oorsprong van onze babi pangang. De eerste stop: de Chinees van IJmuiden. En, verrassing, het meest bekende Chinese gerecht blijkt Indonesisch. Op Sumatra hoort Joris dat de missionaris weleens trek heeft in wat anders, krijgt hij een hapje varkensbloed van oom snor en kijkt hij om de deur bij een hondenrestaurant. Vreemd genoeg vindt hij wat hij zoekt bij terugkomst in Nederland in, geen grap, een heus toverboek.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Babi pangang

De aardappeleter kijkt op zondag met het bord op schoot naar Studio Sport. En wat ligt er op dat bord: babi pangang. Volksstammen zijn ermee opgegroeid. Aardappeleter Joris Vermeer zoekt gehucht, stad en land af naar de oorsprong van onze babi pangang. De eerste stop: de Chinees van IJmuiden. En, verrassing, het meest bekende Chinese gerecht blijkt Indonesisch. Op Sumatra hoort Joris dat de missionaris weleens trek heeft in wat anders, krijgt hij een hapje varkensbloed van oom snor en kijkt hij om de deur bij een hondenrestaurant. Vreemd genoeg vindt hij wat hij zoekt bij terugkomst in Nederland in, geen grap, een heus toverboek.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Schnitzel

Joris doet een verbijsterende ontdekking. Niemand weet het en je hoort er dus nooit iets over, maar de schnitzel is Nederlands. Net als tulpen, molens en softdrugs. Uit recent taalkundig onderzoek blijkt dat het woord schnitzel is gebaseerd op de Achterhoekse uitspraak van het woord afsnijdsel. Wiener schnitzel is niets anders dan een marketingtruc van de Oostenrijkers. We moeten onze culinaire erfenis beter bewaken, meent Vermeer. Wiener is dood, leve de Winterswijker schnitzel.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Spaghetti bolognese

De aardappeleter geeft haar kinderen pasta met rode saus. En de student lust het ook, net als de boer, boekhouder en bejaarde. Wij aardappeleters eten spaghetti bolognese vanaf dat we tanden krijgen tot het moment dat we ze verliezen. Aardappeleter Joris Vermeer hoort dat het IJmuidense spaghetti-oproer een gehaktballenoorlog was. In Bologna gaat een kistje open waarin het enige culinaire vredesakkoord ter wereld ligt. En Joris schuift, heel voorzichtig, aan tafel met een groep geheimzinnige strijders voor een rechtvaardige verdeling van meel, water en ei. Oh ja, en in Bologna vraag je nooit, nee helemaal nooit, om spaghetti bolognese.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Coq au vin

De haan is het nationale beest van de Fransman. Een symbool dat het opgewonden, protserige karakter van de inwoner van Frankrijk perfect weergeeft. En dan, het eten. Coq au vin is haan in wijn. Wat kan er Franser zijn? Met die gedachte stort Joris 'mangeur de pomme de terre' Vermeer zich in een avontuur dat meteen een tragische wending neemt. Morsdood, blijkt de haan, de Fransman blieft hem allang niet meer. Zelfs de chef van een befaamd sterrenrestaurant weet niet wat-ie ermee aan moet. Le coq est mort. Gelukkig ontdekt Joris Vermeer de Belgen. Daar kraait de haan niet, nee, daar zingt-ie.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Ceviche

Ceviche is rauwe vis met een spetter citroen. Kun je daar een half uurtje televisie over maken? Met gemak. Joris struint met zijn lompe Hollandse poten per ongeluk door een massagraf, ontdekt dat de Peruaanse kip alle ansjovis uit de zee heeft opgegeten en hij eet het lekkerste kommetje vis ooit bij het wereldberoemde restaurant Maido in Lima. Oh ja, en ceviche is niet Arabisch, Spaans, Japans of Peruaans. Nee hoor, echt niet. Het is gewoon Nederlands, want zure haring.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Patat

De allereerste patat smaakte naar oliebol. En omgekeerd. Aardappeleter Joris Vermeer ontmoet in België een professor in patat die hem dat uitlegt. Maar wij, Vlaamse, Waalse en Nederlandse lagelanders, wij danken alles aan de hoogstelanders. Joris Vermeer moet dus op bezoek bij de eerste aardappeleters. Bij het oudste aardappelveld ontmoet hij de beste kok van de wereld: Virgilio Martinez. Dat is gezellig en vooral heel lekker. Maar Vermeer is eigenlijk op weg naar de Peruaanse aardappelboer op het puntje van de berg. Want hij heeft een cadeau meegenomen. Misschien wel de beste Europese uitvinding ooit: mayonaise.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Barbecue

De aardappeleter verbrandt, door de supermarkt voorgemarineerd, vlees boven de kooltjes van zijn grill. In de achtertuin, gehuld in schort, waant de huisvrouw, hipster of huisarts zich een oermens, een neanderthaler. Maar wij, aardappeleters, hebben geen idee van wat dat eigenlijk is, de barbecue. Joris Vermeer reist naar Texas, het mekka voor de echte man. Daar lachen ze hem nog net niet recht in zijn gezicht uit. Barbecue? Dat doe je niet buiten, dat stinkt teveel. Amerikanen roken, binnenshuis, het vlees zoals wij de vis. Verward eindigt Joris in Mexico, waar hij de beste barbecue van zijn leven eet. In een tuin, uit een gat in de grond.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Boeuf Stroganoff

Joris Vermeer ontmoet de laatst levende Stroganoff. Hélène de Ludinghausen, geboren Stroganoff, is een heuse prinses, oud-directrice van Yves Saint Laurent en ze spreekt meer talen dan Ivo Niehe. Haar beste vriend is een duif, ze rookt als een ketter en ze heeft de stem van een schoorsteenveger. Logischerwijs wordt Joris Vermeer op slag verliefd. De ontboezeming van de prinses dat ze, sinds de dood van haar moeder, nooit meer een fatsoenlijke boeuf stroganoff heeft gegeten, raakt hem. Zijn zoektocht door moedertje Rusland leidt tot een verassende ontknoping.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Roti

De lekkerste pannenkoek ter wereld eet je in het mooiste land op aarde. Surinaamse roti. Bakra aardappeleter Joris Vermeer doorkruist Suriname op een rotte brommer en hij ziet er bos- en stadscreolen, joden, Chinezen en indianen en vooral veel, heel veel hindoestanen. Hij ontdekt hoe een Indiase pannenkoek het schopt tot nationaal Surinaams symbool. En dat heeft te maken met misschien wel de zwartste bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis. In discobusje vier ontdekt Joris Vermeer, tot zijn afgrijzen, zijn eigen houten, Hollandse heup.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Patat

De allereerste patat smaakte naar oliebol. En omgekeerd. Aardappeleter Joris Vermeer ontmoet in België een professor in patat die hem dat uitlegt. Maar wij Vlaamse, Waalse en Nederlandse lagelanders, wij danken alles aan de hoogstelanders. Joris Vermeer moet dus op bezoek bij de eerste aardappeleters. Bij het oudste aardappelveld ontmoet hij de beste kok van de wereld: Virgilio Martinez. Dat is gezellig en vooral heel lekker. Maar Vermeer is eigenlijk op weg naar de Peruaanse aardappelboer op het puntje van de berg. Want hij heeft een cadeau meegenomen. Misschien wel de beste Europese uitvinding ooit: mayonaise.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Steak

Een verhaal dat begint met een koe op een boot is een goed verhaal. Als die boot vol koe en ongewassen Spanjaard een oceaan oversteekt en dat de scheepslading dan een onbewoonde vlakte bevolkt? Dan is dat een belangrijke historische gebeurtenis. Vier eeuwen na deze avontuurlijke overtocht volgt aardappeleter Joris Vermeer het spoor van de koe en de Spanjaard om te ontdekken waarom we zo graag een lapje vlees uit Argentinië eten. Er wordt een koe over de lengte doormidden gesneden en op een landbouwwerktuig boven een vuurtje geroosterd. Het is de meest indrukwekkende barbecue ooit. En heel per ongeluk maakt Joris Vermeer een harde cowboy aan het huilen.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Rijsttafel

Joris Vermeer eet voor het eerst van zijn leven een maaltijd met de doden. Op een bizarre plek bovendien: in de ruïne van Radio Malabar, het Indonesische zusterstation van Radio Kootwijk. Indonesiërs noemen zo'n maaltijd slametan. Het is een feestmaal waar de Nederlandse kolonist later een rijsttafel van heeft gemaakt. En die rijsttafel was, gek genoeg, pas mogelijk nadat een beroemd kanaal in Egypte werd geopend. Joris Vermeer leert ook dat je vleermuizen moet eten als je astma hebt. Op een stokje, eventueel met pindasaus. En dat er twintig vleermuizen nodig zijn voor je buikje vol is.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Boeuf Stroganoff

Joris Vermeer ontmoet de laatst levende Stroganoff. Hélène de Ludinghausen, geboren Stroganoff, is een heuse prinses, oud-directrice van Yves Saint Laurent en ze spreekt meer talen dan Ivo Niehe. Haar beste vriend is een duif, ze rookt als een ketter en ze heeft de stem van een schoorsteenveger. Logischerwijs wordt Joris Vermeer op slag verliefd. De ontboezeming van de prinses dat ze, sinds de dood van haar moeder, nooit meer een fatsoenlijke boeuf stroganoff heeft gegeten, raakt hem. Zijn zoektocht door moedertje Rusland leidt tot een verrassende ontknoping.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Kaasfondue

Fondue is een chique woord voor smelten. Chique want Frans. Toen de Zwitsers veel te veel kaas hadden om zelf op te eten, bedachten ze iets nieuws om de wereld mee te veroveren. Zo werd, nog maar zestig jaar geleden, kaasfondue geboren. Het bestond wel eerder, maar toen werd het gegeten door een handvol melkboeren bovenop de alp. En een boer is geen nuffige dame in een te duur restaurant. Geen fondue dus, maar soep. Kaassoep. En dat vindt Joris Vermeer, net als de Zwitserse melkboer, een veel betere naam. Kaassoep.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Coq au vin

De haan is het nationale beest van de Fransman. Een symbool dat het opgewonden, protserige karakter van de inwoner van Frankrijk perfect weergeeft. En dan, het eten! Coq au vin is haan in wijn. Wat kan er Franser zijn? Met die gedachte stort Joris 'mangeur de pomme de terre' Vermeer zich in een avontuur dat meteen een tragische wending neemt. Morsdood, blijkt de haan. De Fransman blieft hem allang niet meer. Zelfs de chef van een befaamd sterrenrestaurant weet niet wat-ie ermee aan moet. Le coq est mort. Gelukkig ontdekt Joris Vermeer de Belgen. Daar kraait de haan niet, nee, daar zingt-ie.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Ceviche

Ceviche is rauwe vis met een spetter citroen. Kun je daar een half uurtje televisie over maken? Met gemak. Joris struint met zijn lompe Hollandse poten per ongeluk door een massagraf, ontdekt dat de Peruaanse kip alle ansjovis uit de zee heeft opgegeten en hij eet het lekkerste kommetje vis ooit bij het wereldberoemde restaurant Maido in Lima. Oh ja, en ceviche is niet Arabisch, niet Spaans, Japans of Peruaans. Nee hoor, echt niet. Het is gewoon Nederlands. Want, zure haring.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Vietnamese loempia

Achter de loempia gaat een verhaal van oorlog, ellende en vluchten schuil. Joris Vermeer praat hierover met de Nederlands/Vietnamese loempiaverkoper Toan Vu. In Vietnam gaat Joris op zoek naar de oorsprong van de loempia. Hij stuit op grote verschillen. Het origineel heet niet loempia, de Vietnamees kent geen rode saus en van frituur is geen sprake. De loempia is rauw.



De Aardappeleters
De Aardappeleters: Roti

De lekkerste pannenkoek ter wereld, roti, eet je in het mooiste land op aarde: Suriname. Bakra aardappeleter Joris Vermeer doorkruist Suriname op een rotte brommer en hij ziet er bos- en stadscreolen, joden, Chinezen en indianen en vooral veel, heel veel hindoestanen. Hij ontdekt hoe een Indiase pannenkoek het schopt tot nationaal Surinaams symbool. En dat heeft te maken met misschien wel de zwartste bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis. In discobusje vier ontdekt Joris Vermeer, tot zijn afgrijzen, zijn eigen houten, Hollandse heup.